Τα 10 πιο υπέροχα πειράματα φυσικής που έγιναν ποτέ!

Ο Robert P. Crease, μέλος του τμήματος φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης στο Stony Brook και ιστορικός στο Εθνικό Εργαστήριο του Brookhaven, είχε ζητήσει σε έναν αριθμό φυσικών επιστημόνων να κατονομάσουν τα πιο υπέροχα πειράματα όλων των εποχών. Με βάση το κείμενο του George Johnson που δημοσιεύτηκε στο New York Times θα δούμε στη συνέχεια τα 10 πειράματα που ήρθαν πρώτα σύμφωνα με την παραπάνω έρευνα.

Το πείραμα της διπλής σχισμής

Ο γάλλος φυσικός Louis de Broglie πρότεινε το 1924 ότι τα ηλεκτρόνια και άλλα τμήματα ύλης, τα οποία μέχρι τότε είχαν αντιμετωπιστεί μόνο ως υλικά σωματίδια, έχουν επίσης ιδιότητες κυμάτων όπως πλάτος και συχνότητα. Αργότερα (το 1927) η κυματική φύση των ηλεκτρονίων επαληθεύτηκε πειραματικά από τους C.J. Davisson και L.H. Germer στη Νέα Υόρκη και από τον G.P. Thomson στο Aberdeen της Σκοτίας.

Για να εξηγήσουν την υπόθεση αυτή οι φυσικοί συχνά χρησιμοποιούσαν ένα νοητικό πείραμα, στο οποίο το πείραμα του Young με τη διπλή σχισμή πραγματοποιείται με τη χρήση μίας δέσμης ηλεκτρονίων αντί για φωτόνια. Μία δέσμη ηλεκτρονίων προσκρούει σε ένα πέτασμα με δύο σχισμές από τις οποίες περνούνε τα ηλεκτρόνια και αποτυπώνονται σε μία επιφάνεια πίσω από το πέτασμα. Ακολουθώντας τους νόμους της κβαντομηχανικής η δέσμη των σωματιδίων θα χωριζόταν στα δύο και η σύνθεση των επιμέρους δεσμίδων θα αλληλεπιδρούσε με τέτοιο τρόπο, ώστε να σχηματιστεί το ίδιο σχήμα των φωτεινών και σκοτεινών λωρίδων, όπως γίνεται και με την περίπτωση που το πείραμα εκτελείται με μία φωτεινή δέσμη. Σύμφωνα με ένα άρθρο του Physics World, το 1961 ο Claus Jonsson του Tubingen πραγματοποίησε το πείραμα αυτό σε εργαστήριο.

Το πείραμα του Γαλιλαίου με την πτώση αντικειμένων

Στα τέλη του 1500 υπήρχε η κοινή πεποίθηση ότι τα βαρύτερα αντικείμενα πέφτουν πιο γρήγορα από τα ελαφρύτερα. Το είχε πει και ο Αριστοτέλης άλλωστε. Είναι εντυπωσιακό το πόσα χρόνια πέρασαν μέχρι να βρεθεί κάποιος που να αμφισβητήσει το παλιό αυτό δόγμα που προήλθε από την αρχαία Ελλάδα.

Ο Galileo Galilei που ήταν μαθηματικός στο πανεπιστήμιο της Πίζας, τόλμησε να αμφισβητήσει αυτήν την τόσο κοινή πεποίθηση. Η ιστορία έχει παραμείνει στην παράδοση της επιστήμης ως εξής: λέγεται ότι έριξε δύο διαφορετικού βάρους αντικείμενα από την κορφή του πύργου της Πίζας, δείχνοντας ότι έφτασαν στο έδαφος την ίδια χρονική στιγμή. Η αμφισβήτησή του στον Αριστοτέλη μπορεί να του στοίχισε τη δουλειά του, αλλά έδωσε το μήνυμα ότι αυτό που ορίζει ο κοινός νους μπορεί σε μία επανεξέτασή του να καταρρεύσει.

Το πείραμα του Milikan με τις σταγόνες του λαδιού

Το πείραμα των σταγόνων του λαδιού ήταν η πρώτη άμεση και πειστική μέτρηση του ηλεκτρικού φορτίου ενός ηλεκτρονίου. Έγινε το 1909 από τον αμερικανό φυσικό Robert A. Milikan. Χρησιμοποιώντας έναν ψεκαστήρα αρώματος ψέκασε σταγόνες λαδιού μέσα σε έναν διαφανή θάλαμο. Στην κορυφή και στη βάση του θαλάμου υπήρχαν μεταλλικές πλάκες συνδεδεμένες με μπαταρία δημιουργώντας έναν θετικό και έναν αρνητικό πόλο. Εφόσον κάθε σταγονίδιο λάμβανε ένα ελάχιστο φορτίο στατικού ηλεκτρισμού καθώς ταξίδευε στον αέρα, η ταχύτητα της κίνησής του μπορούσε να ελεγχθεί με αλλαγές της τάσης στις δύο πλάκες. Όταν ο χώρος μεταξύ των δύο πλακών ιονίζεται με ακτινοβολία, τα ηλεκτρόνια του αέρα κολλάνε στα σταγονίδια του λαδιού προσδίδοντάς τους αρνητικό φορτίου. Ο Milikan παρατήρησε πολλά σταγονίδια μεταβάλλοντας την τάση και ελέγχοντας το αποτέλεσμα. Μετά από πολλές επαναλήψεις συμπέρανε ότι το φορτίο μπορεί να λάβει μόνο κάποιες συγκεκριμένες τιμές. Οι μικρότερες από τις τιμές αυτές αντιστοιχούν στο φορτίο του ηλεκτρονίου.

Η ανάλυση του φωτός μέσω ενός πρίσματος από τον Νεύτωνα

Ο Isaac Newton γεννήθηκε τη χρονιά που πέθανε ο Γαλιλαίος. Αποφοίτησε από το κολέγιο Trinity του Cambridge το 1665 και στη συνέχεια παρέμεινε κλεισμένος στο σπίτι του για δύο χρόνια μέχρι να περάσει η επιδημία της πανώλης. Όλον αυτόν τον καιρό είχε πολλές ιδέες που τον απασχολούσαν.

Σύμφωνα με την κοινή γνώμη της τότε εποχής το λευκό φως ήταν η καθαρότερη μορφή φωτός, ενώ τα διάφορά χρώματά του αποτελούσαν κάποιο είδος αλλαγών που θεωρούσαν ότι είχε υποστεί το φως. Για να ελέγξει την υπόθεση αυτή ο Νεύτωνας κατηύθυνε μία ακτίνα ηλιακού φωτός σε ένα πρίσμα και ανακάλυψε ότι αναλύεται σε ένα φάσμα χρωμάτων στον τοίχο. Οι άνθρωποι εκείνης της εποχής γνώριζαν το φαινόμενο του ουράνιου τόξου αλλά το θεωρούσαν ως ενός είδους όμορφη ανωμαλία. Τελικά ο Νεύτωνας κατέληξε ότι τα θεμελιώδη χρώματα του φωτός είναι το κόκκινο, το πορτοκαλί, το κίτρινο, το πράσινο, το μπλε, το λουλακί και το βιολετί, καθώς και οι μεταξύ τους διαβαθμίσεις. Εκείνο που φαινόταν επιφανειακά τόσο απλό όπως μία ακτίνα φωτός, εάν το κοιτούσε κανείς σε μεγαλύτερο βάθος έκρυβε μία θαυμάσια πολυπλοκότητα.

Το πείραμα της συμβολής του φωτός από τον Young

Ο Νεύτωνας δεν είχε στα πάντα δίκιο. Μέσα από μία ποικιλία επιχειρημάτων κατάφερε να εγκαθιδρύσει στο επιστημονικό κατεστημένο την άποψη, ότι η φύση του φωτός είναι σωματιδιακή και όχι κυματική. Το 1803 ο Thomas Young, άγγλος γιατρός και φυσικός, πρότεινε ένα πείραμα. Έκανε μία τρύπα σε ένα παραθυρόφυλλο και το κάλυψε με ένα κομμάτι χαρτόνι στο οποίο είχε σχηματίσει μία μικρή τρύπα και ακολούθως χρησιμοποίησε έναν καθρέφτη για να εκτρέψει την ακτίνα φωτός που έμπαινε από την τρύπα αυτή. Στη συνέχεια πήρε μία λεπτή κάρτα και την τοποθέτησε με την κόψη της στη διαδρομή της ακτίνας, χωρίζοντάς την στα δύο. Το αποτέλεσμα ήταν μία σκιά που παρουσίαζε φωτεινές και σκοτεινές ζώνες, ένα φαινόμενο που θα μπορούσε να εξηγηθεί με την υπόθεση ότι οι δύο φωτεινές δέσμες αλληλεπιδρούσαν σαν κύματα. Οι φωτεινές περιοχές σχηματιζόντουσαν εκεί που οι δύο κορυφές των κυμάτων συνέπιπταν, ενδυναμώνοντας η μία την άλλη, ενώ οι σκοτεινές περιοχές σχηματιζόντουσαν εκεί που η κορφή του ενός κύματος συναντούσε τη βάση του άλλου με αποτέλεσμα να αλληλοεξουδετερωθούν.

Με το πέρασμα των χρόνων το πείραμα αυτό επαναλήφθηκε με μία κάρτα η οποία είχε δύο τρύπες ώστε να χωρίζει στα δύο τη φωτεινή δέσμη. Αυτά τα επονομαζόμενα 'πειράματα διπλής σχισμής' αποτέλεσαν το πρότυπο για τον καθορισμό της κυματικής κίνησης. Ένα θέμα που έμελλε να αποκτήσει εξέχουσα σημασία τον επόμενο αιώνα, όταν έκανε την εμφάνισή της η κβαντική θεωρία.

Το πείραμα του Cavendish για τη μέτρηση της σταθεράς της βαρύτητας

Το πείραμα αυτό έγινε τη χρονιά 1797-98 από τον άγγλο επιστήμονα Henry Cavendish. Χρησιμοποίησε μια συγκεκριμένη μέθοδο και χρησιμοποίησε τον εξοπλισμό που κατασκεύασε ο συμπατριώτης του γεωλόγος John Michell, ο οποίος πέθανε το 1793. Η πειραματική διάταξη αποτελούνταν από μία ράβδο που ήταν κρεμασμένη ισορροπώντας στο κέντρο της, στις άκρες υπήρχαν δύο μικρά μεταλλικά σφαιρικά βάρη, ενώ σε μικρή απόσταση από αυτά υπήρχαν δύο βαριές σφαίρες από μολύβι. Η έλξη που εφάρμοζαν τα ζεύγη των βαρών μεταξύ τους προκαλούσε μία ελαφριά περιστροφή της ράβδου, μέσω της οποίας μπόρεσε να γίνει ο πρώτος υπολογισμός της τιμής για τη βαρυτική σταθερά G. Το πείραμα αυτό είναι ευρέως γνωστό ως 'το ζύγισμα της Γης', γιατί ο καθορισμός του G επέτρεψε να υπολογιστεί η μάζα της γης.

Ο Ερατοσθένης και η μέτρηση της περιφέρειας της Γης

Στο Ασουάν, περίπου 800 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου, οι ηλιακές ακτίνες έπεφταν κάθετα το απόγευμα του θερινού ηλιοστασίου. Ο Ερατοσθένης (γεννήθηκε περίπου το 276 π.Χ.) πρόσεξε ότι την ίδια μέρα και ώρα στην Αλεξάνδρεια, το φως του ηλίου έπεφτε σε γωνία 7 μοιρών από την κατακόρυφο. Υπέθεσε πολύ σωστά ότι η απόσταση του ήλιου ήταν πολύ μεγάλη, ώστε οι ακτίνες του που φτάνουν στη γη καταλήγουν να είναι πρακτικά παράλληλες μεταξύ τους. Υπολογίζοντας την απόσταση μεταξύ του Ασουάν και της Αλεξάνδρειας μπόρεσε να μετρήσει την περιφέρεια της γης. Το ακριβές αποτέλεσμα των μετρήσεών του (που ήταν σε στάδια) είναι αμφίβολο και έτσι δεν είναι σίγουρη η ακρίβειά τους. Θεωρείται ότι ποικίλλει από 0,5 έως 17% σε σχέση με τις μετρήσεις που είναι αποδεκτές από τους σύγχρονους αστρονόμους.

Το πείραμα του Γαλιλαίου με τις σφαίρες που κυλάνε σε κεκλιμένα επίπεδα

Ο Γαλιλαίος συνέχισε να βελτιώνει τις ιδέες του σχετικά με την κίνηση των αντικειμένων. Πήρε μία επιφάνεια με μήκος περίπου 6 μέτρα και πλάτος 25 εκατοστά και σκάλισε στο κέντρο της ένα αυλάκι, όσο το δυνατόν πιο ίσιο και λείο. Το έγειρε ώστε να γίνει κεκλιμένο και άφησε να κυλήσουν μπρούτζινες σφαίρες διανύοντας διάφορες αποστάσεις, μετρώντας την κάθοδό τους με μία κλεψύδρα νερού. Σε κάθε κάθοδο μετρούσε το νερό που είχε τρέξει στην κλεψύδρα, το οποίο αντιστοιχούσε στο χρόνο που χρειάστηκε κάθε σφαίρα για να κυλήσει στην κεκλιμένη επιφάνεια, και σύγκρινε το αποτέλεσμα με την απόσταση που ταξίδεψε η σφαίρα.

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη η ταχύτητα κάθε κυλιόμενης σφαίρας θα έπρεπε να είναι σταθερή και ο διπλασιασμός του χρόνου κύλισης θα σήμαινε και διπλασιασμό του διαστήματος που διάνυσε. Ο Γαλιλαίος με το παραπάνω πείραμα έδειξε ότι το διάστημα είναι ανάλογο του τετραγώνου του χρόνου. Εάν διπλασιαστεί ο χρόνος, η σφαίρα θα διανύσει τετραπλάσια απόσταση. Ο λόγος είναι ότι η σφαίρα επιταχύνεται από τη βαρύτητα.

Η ανακάλυψη του πυρήνα από τον Rutherford

Όταν ο Ernest Rutherford έκανε πειράματα για τη ραδιενέργεια στο πανεπιστήμιο του Manchester του 1911, υπήρχε η πεποίθηση ότι τα άτομα αποτελούνταν από συμπαγείς μάζες με θετικό ηλεκτρικό φορτίο, ενώ στο εσωτερικό τους κυκλοφορούσαν ηλεκτρόνια (το μοντέλο του 'σταφιδόψωμου'). Αλλά όταν αυτός και οι συνεργάτες του εκτόξευσαν μικρά θετικά φορτισμένα σωματίδια (σωματίδια Α) προς ένα λεπτό φύλο χρυσού, με έκπληξη παρατήρησαν ότι ένα μικρό ποσοστό από αυτά αναπήδησε προς τα πίσω. Σαν σφαίρες που αναπηδούν όταν τις εκτοξεύει κανείς προς ένα ζελέ. Ο Rutherford διαπίστωσε ότι στην πραγματικότητα τα άτομα δεν ήταν τόσο συμπαγή όπως πιστευόταν μέχρι τότε. Το μεγαλύτερο μέρος της μάζας θα έπρεπε να είναι συγκεντρωμένο σε έναν μικροσκοπικό πυρήνα, ενώ τα ηλεκτρόνια θα έπρεπε να κυκλοφορούν γύρω από αυτόν. Αν και έχουν υπάρξει τροποποιήσεις του μοντέλου αυτού από την κβαντική θεωρία, η εικόνα αυτή του ατόμου έχει διατηρηθεί μέχρι και σήμερα.

Το εκκρεμές του Φουκώ

Πριν από μερικά χρόνια μία ομάδα επιστημόνων άφησαν να αιωρηθεί ένα εκκρεμές επάνω από το Νότιο Πόλο και παρατήρησαν την κίνησή του, επαναλαμβάνοντας ένα διάσημο πείραμα που είχε γίνει στο Παρίσι το 1851. Χρησιμοποιώντας ένα ατσάλινο νήμα με μήκος 67 μέτρα, ο γάλλος επιστήμονας Jean Bernard Leon Foucault άφησε μία σιδερένια σφαίρα βάρους 28 κιλών να αιωρηθεί από τον θόλο του Πάνθεου, κινούμενη μπροστά και πίσω. Για να καταγράψει την κίνησή της, στερέωσε μια μικρή ράβδο στη σφαίρα, η οποία αποτύπωνε την τροχιά του εκκρεμούς σε μία επιφάνεια στρωμένη με άμμο, στο έδαφος κάτω από τη σφαίρα.

Το κοινό παρατηρούσε με έκπληξη το εκκρεμές να κάνει μία κυκλική κίνηση, πράγμα που μπορούσε να διαπιστωθεί από τις ελαφρώς διαφορετικές γραμμές που αποτύπωνε στην άμμο η σφαίρα σε κάθε κίνησή της. Στην πραγματικότητα, η κυκλική κίνηση συνέβαινε στο πάτωμα του Πάνθεου και με αυτόν τον τρόπο ο Φουκώ κατάφερε να δείξει ότι η γη γυρίζει γύρω από τον άξονά της. Στο γεωγραφικό πλάτος που αντιστοιχεί στο Παρίσι, το εκκρεμές συμπλήρωνε έναν πλήρη κύκλο κάθε 30 ώρες, ενώ στο νότιο ημισφαίριο η κίνησή του θα ήταν αντίστροφη από την φορά των δεικτών του ρολογιού. Στον ισημερινό δε θα έκανε καμία κυκλική κίνηση. Στο Νότιο Πόλο η περίοδος μιας πλήρους περιστροφής της τροχιάς του εκκρεμούς διαπιστώθηκε ότι ήταν 24 ώρες.

10 από τα πιο ανατριχιαστικά μέρη του πλανήτη Πηγή: http://www.psaxtiria.com/2010/10/10_06.html#ixzz1dF7XqRtt Copyright : ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ www.psaxtiria.com ΦΕΡΕΙ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΧΩΡΙΣ ΕΝΕΡΓΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΠΡΟΣ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ www.psaxtiria.com

Αυτό που σε ενδιαφέρει περισσότερο σχετικά με τον ταξιδιωτικό σου προορισμό είναι να έχει καλές παραλίες, όλες τις ανέσεις στο ξενοδοχείο κι έναν αέρα κοσμοπολιτισμού. Έχεις αναρωτηθεί ποτέ αν κρύβει κάποια περίεργη και ανατριχιαστική ιστορία; Κι όμως, εκατομμύρια τουρίστες από κάθε γωνιά της γης τους επισκέπτονται, καθώς πλέον έχουν αξιοποιηθεί έξυπνα και θεωρούνται από τις δημοφιλέστερες τουριστικές ατραξιόν. Ο τρομοτουρισμός σκίζει. Γιατί να μην πας κι εσύ; Αρκεί να μην ξυπνήσεις τα πνεύματα...


10 : Mary King’s Close, Εδιμβούργο, Σκωτία
Κρυμμένη κάτω από την μεσαιωνική Παλαιά Πόλη του Εδιμβούργου είναι μια σειρά από μυστικούς υπόγειους δρόμους με πολύ βρώμικο παρελθόν. To σοκάκι Mary King ήταν το μέρος όπου τα θύματα της πανούκλας απομονώνονταν και υπάρχουν ιστορίες ότι πολύς κόσμος πέθανε εκεί το 17ο αιώνα. Οι υπερφυσικές δραστηριότητες αφθονούν σε εκείνο το σημείο. Μπορεί, για παράδειγμα, να νιώσεις ένα απαλό τράβηγμα στα χέρια και τα πόδια σου από μία αόρατη δύναμη. Η αιτία πιστεύεται ότι είναι το φάντασμα της Annie, ενός μικρού κοριτσιού που εγκαταλείφτηκε από τους γονείς του το 1645.

Περισσότερα από 100 χρόνια αργότερα, σε μία κλασσική περίπτωση δημιουργίας παραμυθιών, ένα καινούριο κτίριο κατασκευάστηκε πάνω από το σοκάκι του Mary King, αφήνοντας τους δρόμους και τα φαντάσματα της πανούκλας να βολτάρουν ανέπαφα από κάτω. Το 2003, το σοκάκι άνοιξε για το κοινό, συνοδευόμενο από διάφορες υπερφυσικές ιστορίες για το τι συμβαίνει. Οι ξεναγοί μπορούν να σε οδηγήσουν στα δρομάκια αυτά που μοιάζουν με θησαυροφυλάκια. Επιπροσθέτως με το δωμάτιο της Annie υπάρχουν τυπικές ανακατασκευές παλιομοδίτικων τρόπων ζωής και θανάτων από πανούκλα. Το μόνο που πρέπει να θυμάσαι είναι να συνεχίζεις να περπατάς, ακόμα κι όταν νιώθεις ένα ξαφνικό ρίγος να σε διαπερνά.

9 : Αβαείο του Thelema, Cefalu, Σικελία, Ιταλία
Ο Aleister Crowley είναι πιθανόν ο πιο κακόφημος "μάγος" του κόσμου, όπως και το σκεπασμένο πλέον από την βλάστηση πέτρινο σπίτι του, του οποίου οι διάδρομοι ήταν γεμάτοι από παγανιστικές τοιχογραφίες, και ήταν κάποτε η έδρα των σατανιστικών του οργίων. Ή έτσι, τουλάχιστον, αναφέρθηκε τη δεκαετία του 1920. Ο Crowley είναι γνωστός για τους διάσημους οπαδούς του, μεταξύ των οποίων τους Jimmy Page και Marilyn Manson, και το γεγονός ότι εμφανίζεται στο εξώφυλλο των Beatles, Stg. Pepper’s Lonely Hearts Club Band. Ίδρυσε το Αβαείο του Thelema -ονομάστηκε έτσι από μία ουτοπία, η οποία περιγράφεται στο Gargantua του Rabelai, το μότο του οποίου ήταν «Do as thou wilt» (αγγλική καθαρεύουσα, "κάνε αυτό που θέλεις"). Η παράκτια πόλη Cefalu στη Σικελία, όπου εγκαταστάθηκε, έγινε μία κοινότητα ελεύθερης αγάπης με μία σκοτεινή πλευρά: οι αρχάριοι αναγκάζονταν να περάσουν μία νύχτα στο «Δωμάτιο των Εφιαλτών», όπου, τίγκα στο χασίς και το όπιο κοίταζαν τις τοιχογραφίες της γης, του παραδείσου και της κόλασης.

Ο κινηματογραφιστής Kenneth Anger προχώρησε στη δημιουργία μιας ταινίας στο χώρο αυτό, το 1945, μόνο που το film χάθηκε μυστηριωδώς. Το Αβαείο τώρα είναι ένα σχεδόν ερείπιο, αλλά στο εσωτερικό του υπάρχουν μερικές αυθεντικές διαβολικές τοιχογραφίες που ο Crowley χρησιμοποιούσε με σκοπό να τρομάζει τους μαθητές τους. Όσοι επισκέπτονται τη Σικελία, μπορούν να περάσουν από το χώρο και να νιώσουν τις… δονήσεις.

8 : Κάστρο Bran, Ρουμανία
Στην κορυφή ενός λόφου που προκαλεί ίλιγγο στέκει επιβλητικό ένα κάστρο, το οποίο μοιάζει να μη διαθέτει καθόλου οριζόντιες επιφάνειες: ατέλειωτες σκάλες και πύργοι είναι τα μόνα ορατά σημεία του. Εσωτερικά, υπόγειοι διάδρομοι ενώνουν δεκάδες δωμάτια μεταξύ τους, τα οποία περιέχουν περίτεχνες αντίκες και πανοπλίες. Αυτό που λείπει από το κάστρο του Δράκουλα, όπως ονομάζεται το κάστρο του Bran, είναι μια βραδιά με αστραπόβροντα για να ολοκληρώσουν το σκηνικό.

Ένα σύννεφο θρύλων και δεισιδαιμονιών, υψώνεται πάνω από τη ρουμανική πόλη Bran. Το κάστρο, λόγω της ταινίας Dracula, του Bram Stoker, συγκεντρώνει κάθε χρόνο 450.000 επισκέπτες. Το όνομα προέρχεται από έναν περιβόητο σαδιστή τύραννο, τον Vlad the Impaler, γνωστό ως Vlad Dracula, ο οποίος λέγεται ότι χρησιμοποιούσε το κάστρο σαν περιστασιακή βάση για τις επιχειρήσεις του. Ο Vlad απέκτησε το ψευδώνυμό του καρφώνοντας δεκάδες χιλιάδες εχθρούς σε πασσάλους. Μία εγχάραξη δείχνει τον ίδιο να γιορτάζει μόνος του σε ένα τραπέζι περικυκλωμένος από αληθινά θύματά του, τα οποία κρέμονταν από καρφιά. Ο ηγεμόνας Vlad, ο οποίος σταμάτησε την προέλαση των Τούρκων στην Κεντρική Ευρώπη μέσα από μια σειρά αιματηρών μαχών, λέγεται πως ήταν τόσο αιμοσταγης με τους ηττημένους, που οι ντόπιοι και οι εχθροί έπλεξαν διάφορους θρύλους γύρω από την προσωπικότητά του, με δημοφιλέστερη την κλασική ιστορία του κόμη Δράκουλα που πίνει αίμα.

Στις μέρες μας το κάστρο του Δράκουλα σώζεται ακόμα, αλλά είναι σχεδόν χαλάσματα - έτσι οι Ρουμάνοι για τουριστικούς λόγους επιδεικνύουν ένα άλλο κάστρο, πολύ πιο σύγχρονο και πιο κοντά σε αυτό που ο κάθε επισκέπτης περιμένει να δει. Πρόκειται για ένα αρκετά τουριστικό μέρος, αλλά έχε το νου σου γιατί στις 4μ.μ. οι επισκέπτες απομακρύνονται ώστε να είναι ασφαλείς (καλού κακού).


7 : Βάλτος Manchac, Louisiana, ΗΠΑ
Καθώς προσπαθείς να σπρώξεις τη βάρκα σου μέσα στο βάλτο, αρχαία κυπαρίσσια και βρύα σκεπάζουν κατά μήκος το νερό. Οι κραυγές που ακούς από μακριά μπορεί να είναι από τα rou ga rou, την Cajun έκδοση του Λυκανθρώπου. Ο βάλτος Manchac (δηλαδή ο «στοιχειωμένος βάλτος») κοντά στη Νέα Ορλεάνη, αποτελεί το όνειρο κάθε οπαδού του γοτθικού νότου. Μία φυλακισμένη μάγισσα βουντού λέγεται ότι έχει ρίξει κατάρα στους υγρούς αυτούς τόπους, στο γύρισμα του περασμένου αιώνα, με αποτέλεσμα την εξαφάνιση τριών κωμοπόλεων από τυφώνα το 1915.

Διάφορα απομεινάρια συχνά αναδύονται στην επιφάνεια σε αυτό τον απείραχτο βιότοπο των πουλιών, που έχει εγκαταλειφθεί για περισσότερα από 100 χρόνια. Τοπικό πρακτορείο κάνει περιηγήσεις στο βάλτο αλλά έχε το νου σου. Άτομα που έχουν διανυκτερεύσει σε αυτό τον τόπο μπορούν να επιβεβαιώσουν ότι η φύση μόνο ευγενική δε μπορεί να είναι και οι αλιγάτορες με τα κόκκινα μάτια μπορούν πραγματικά να σε τρομάξουν καθώς η βάρκα ταράζει την ηρεμία τους.

6 : Νησί του Πάσχα, Χιλή
Ένα από τα πιο τρομακτικά πράγματα σχετικά με τα εννέα μέτρων κεφάλια τα οποία είναι διασκορπισμένα στο Νησί του Πάσχα, είναι ότι δεν έχουν το βλέμμα τους στραμμένο προς εσένα όταν πηγαίνεις. Τα διάσημα αγέλαστα moai αγάλματα κοιτάζουν ενδόμυχα προς τη θάλασσα, σαν να είναι ένοχα για κάποιο έγκλημα. Ίσως έχει να κάνει με την εξαφάνιση των ανθρώπων που τα έφτιαξαν. Το Νησί του Πάσχα εκτείνεται σε 63 μόλις τετραγωνικά μίλια και φιλοξενεί πολύ περισσότερο μυστήριο, από το μέγεθός του, από κάθε άλλο μέρος στον κόσμο.

Η φυλή Rapa Nui, που εξαφανίστηκε σχεδόν πριν από έναν αιώνα, δεν διέθετε καθόλου γραπτά αρχεία για το πώς μετακίνησαν τα τεράστια moai σε όλο το νησί και μερικές φορές σε απόσταση 14 μιλίων, από το ηφαιστειακό λατομείο, όπου λαξεύτηκαν. Σύμφωνα με το θρύλο οι Rapa Nui ήταν τόσο αφοσιωμένοι στα γλυπτά τους, που έφτασαν σε σημείο να θυσιάζουν τον πολιτισμό τους στο βωμό των μεγαλύτερων και καλύτερων και πιο τέλειων δειγμάτων. Η πρόσβαση στο νησί γίνεται από τη Χιλή (με πτήση που διαρκεί 5,5 ώρες).

5 : Λιμνοθάλασσα Truk, Chuuk, Μικρονησία
Ένα πλοίο κομμένο σχολαστικά στη μέση, προσφέρει μία διαφορετική οπτική γωνία της ζωής και του θανάτου στις βαθιές θάλασσες. Τα πάντα έχουν αποκτήσει κρούστα από όστρακα, από τις καμπίνες και τους λέβητες μέχρι τα κατεστραμμένα άρματα και αεροπλάνα που βρίσκονται στο κατάστρωμα. Πολλά μέρη του ιαπωνικού στόλου WWII βρίσκονται απλωμένα στη ρηχή λιμνοθάλασσα Truk σε μία ηφαιστειακή κοιλάδα της Μικρονησίας, που αποτελεί κομμάτι των Νησιών Caroline, 3.200 μίλια νοτιοδυτικά της Hawaii.

Πλέον, το σημείο, που αποτελεί τον παράδεισο των δυτών (ασχολήθηκε με αυτό και ο Jacques Cousteau σε ένα ντοκιμαντέρ του 1971), ήταν το μέρος όπου οι σύμμαχοι βύθισαν περισσότερα από 60 πολεμικά πλοία και αεροσκάφη το 1944, με τα περισσότερα να βυθίζονται παγιδεύοντας το πλήρωμά τους εντός. Κολυμπώντας ανάμεσα από τα ναυάγια, μπορεί κανείς να εντοπίσει μάσκες αερίου, γιαπωνέζικες κούπες και τα παράξενα «ανθρώπινα απομεινάρια». Τα πλοία διαβρώνονται γρήγορα και πολλά έχουν γίνει κανονικοί κοραλλιογενείς ύφαλοι, αλλά ακόμα κι ό,τι έχει απομείνει μπορεί να σε κάνει να καταλάβεις τις καταστροφές ενός πολέμου. Ορισμένες τουριστικές εταιρείες προσφέρουν εκδρομές για έμπειρους δύτες.

4 : Μουσείο Mutter, Φιλαδέλφεια, ΗΠΑ
Από ένα κομματιασμένο ανθρώπινο κεφάλι μέσα σε ένα βάζο, αλά Damien Hirst, σε μία μακάβρια συλλογή από διατηρημένα ανθρώπινα μέλη κι ένα πρόπλασμα γύψου των σιαμαίων διδύμων Chang και Eng (όπως επίσης και τα ενωμένα συκώτια τους), το μουσείο Mutter στη Φιλαδέλφεια είναι ένα μέρος που πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφτείς, ειδικά αν βρίσκεις την ταινία Dead Rangers παράδοξα καλή. Τμήμα του College of Physicians of Philadelphia, της παλαιότερης ιατρικής σχολής στη Βόρεια Αμερική, συνδυάζει εκθέματα από παθολογικά ευρήματα, χειρουργικά εργαλεία και αξιοπερίεργα ανατομικά αντικείμενα. Άλλα εκθεσιακά αντικείμενα περιλαμβάνουν τον ψηλότερο σκελετό της Βόρειας Αμερικής και μία συλλογή από 2000 αντικείμενα που έχουν αφαιρεθεί από τους λαιμούς ανθρώπων, το καθένα με τη δική του ιστορία παραπλεύρως.

Υπάρχει μία σχεδόν χιουμοριστική αντιδιαστολή μεταξύ της αποστολής του μουσείου -«να προωθήσει τα κίνητρα της υγείας και να υποστηρίξει τα ιδανικά και την κληρονομιά της ιατρικής»- και των σοκαριστικών εκθεμάτων. Ψηλά στη λίστα με τα πιο αηδιαστικά αντικείμενα είναι τα ζωγραφισμένα εκθέματα, κατασκευασμένα από πεπιεσμένο χαρτί, τα οποία δείχνουν τα αποτελέσματα της γάγγραινας, αλλά και κέρινα ομοιώματα με διαφόρων ειδών κακώσεις στα μάτια. Ο αέρας μόλις βγεις έξω από το μουσείο, θα σου φανεί απίστευτα αναζωογονητικός, ακόμα κι αν έχει καύσωνα.


3 : Bhangarh, Ινδία
Το Bhangarah ανήκει στη διοικητική περιφέρεια του Rajasthan, βόρεια του Jaipur, στην Ινδία, και είναι μία πόλη με "περίεργη" ιστορία. Χτίστηκε στο 1630 για να εγκαταλειφθεί αιφνιδίως δέκα χρόνια αργότερα, για λόγους που ακόμα παραμένουν ασαφείς. Ο θρύλος λέει ότι μετά από μία σειρά γεγονότων τα οποία συνέδεαν μία πριγκίπισσα και ένα βάζο αιθέριων ελαίων, συνέβη μία σφαγή και η πόλη δεν κατοικήθηκε ποτέ ξανά.

Στη σημερινή εποχή χιλιάδες είναι οι τουρίστες που επισκέπτονται τον περίεργο αυτό τόπο, αλλά κανείς δε μπορεί να διανυκτερεύσει. Αυτό ίσως έχει να κάνει με την υποτιθέμενη κατάρα την οποία έδωσε ένας ζηλιάρης μάγος. Ακόμα και το τοπικό αρχαιολογικό γραφείο βρίσκεται μισό μίλι μακριά (καλύτερα ασφαλείς, παρά συγχωρεμένοι). Αλλά τα μεγαλοπρεπή χαλάσματα -μεταξύ των οποίων και το Παλάτι των Πορνών- υποδηλώνουν ότι η Bhangarh ήταν κάτι σαν τα Γόμορρα σε ακόμα πιο υπερβολικό βαθμό. Ίσως αυτή η παράδοση -και όχι οι ιστορίες για φαντάσματα- είναι ο λόγος ύπαρξης μιας πινακίδας στην είσοδο της πόλης η οποία αναφέρει «Η παραμονή μετά τη δύση του ηλίου απαγορεύεται αυστηρώς.»

2 : Winchester House, San Jose, Καλιφόρνια, ΗΠΑ
Το μυστήριο σπίτι του Winchester είναι ένα κολοσσιαίο οικοδόμημα το οποίο είναι χτισμένο στα θεμέλια μιας προκατάληψης. Λέγεται ότι η Sarah Winchester, κληρονόμος εταιρείας όπλων, δέχτηκε τις συμβουλές ενός προφήτη, ο οποίος της είπε ότι τα φαντάσματα αυτών που είχαν σκοτωθεί από όπλα Winchester θα τη στοίχειωναν αν δεν μετακόμιζε από το Connecticut στη Δύση και δεν έφτιαχνε ένα σπίτι του οποίου η κατασκευή δε θα τελείωνε ποτέ όσο εκείνη θα ζούσε. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1884 στο San Jose της Καλιφόρνια και συνεχίστηκε ασταμάτητα για 38 χρόνια, μέχρι το θάνατο της Sarah.

Τώρα το σπίτι των 160 δωματίων είναι στοιχειωμένο από την οργή της και γεμάτο με παράξενες "λεπτομέρειες": σκαλιά που οδηγούν κατευθείαν στο ταβάνι, πόρτες που οδηγούν σε τοίχους, άφθονα μοτίβα αραχνών και πολύφωτα, κρεμάστρες και σκαλιά, κανονισμένα να υπάρχουν επί 13. Αναφορές, για πόρτες που χτυπούν, βήματα που ακούγονται τη νύχτα, φώτα που μετακινούνται και χερούλια πόρτας που γυρίζουν μόνα τους, έχουν γίνει πάρα πολλές από τότε που το σπίτι άνοιξε για το κοινό. Η αλήθεια είναι ότι δε χρειάζεται να πιστεύεις σε φαντάσματα για να τρομάξεις από το μέγεθος και την ¨μυστηριώδη" πολυπλοκότητα του κτιρίου...

1 : Chernobyl, Pripyat, Ουκρανία
Περπάτησε στην εγκαταλελειμμένη πόλη του Pripyat στην Ουκρανία και θα ανακαλύψεις έναν τεραστίων διαστάσεων τόπο εγκλήματος που εγκαταλείφτηκε βιαστικά: Ένα νηπιαγωγείο γεμάτο με παιδικά παπούτσια, διαμερίσματα με την πρωινή εφημερίδα, ημερομηνίας 28 Απριλίου 1986, ανοιγμένη πάνω στο τραπέζι της κουζίνας, την ώρα του πρωινού.... όλα βρίσκονται ακόμα εκεί που τα άφησαν. Δύο μέρες νωρίτερα, ο πυρηνικός αντιδραστήρας του Chernobyl, το οποίο βρισκόταν σε απόσταση μερικών λεπτών, διαλύθηκε, αλλά οι αρχές χρειάστηκαν 48 ώρες για να ειδοποιήσουν τους ντόπιους να απομακρυνθούν από την περιοχή με τη μεγαλύτερη πυρηνική καταστροφή στον κόσμο. Ολόκληρη η περιοχή μεταβλήθηκε σε ένα απέραντο νεκροταφείο.

Τώρα που τα επίπεδα της ραδιενέργειας είναι ασφαλή για έκθεση μικρής διάρκειας, ο πυρηνικός αντιδραστήρας του Chernobyl έχει γίνει τουριστικό θέαμα από τότε που άνοιξε τις πύλες του για τους επισκέπτες το 2002. Ο πυρηνικός αντιδραστήρας είναι στο κέντρο μιας ακτίνας 20 μιλίων «Απαγορευμένης Ζώνης», όπου από εκεί και πέρα η περιοχή αναπτύσσεται και πάλι με δάση και κατοικείται από λύκους και αρκούδες. Ο αντιδραστήρας #4 είναι το επίκεντρο αυτής της θλιβερής παράστασης, ο οποίος έχει επικαλυφθεί σε τσιμέντο, το οποίο δημιουργεί μία σαρκοφάγο ύψους 60 μέτρων.

Ένας οργανισμός τουρισμού με την ονομασία Welcome to Ukraine, προσφέρει ημερήσια ταξίδια από το Κίεβο με λεωφορείο (θα πρέπει να κλείσεις θέση δύο εβδομάδες νωρίτερα): θα επισκεφτείς το δάσος και θα επιθεωρήσεις το εξωτερικό μέρος του εργοστασίου, συμπεριλαμβανομένης μιας παρατήρησης του αντιδραστήρα από ψηλό σημείο, πριν περπατήσεις στο Pripyat, το οποίο χτίστηκε τη δεκαετία του 1970 και γιορτάστηκε σε επίσημη προπαγάνδα της Ε.Σ.Σ.Δ., σαν «η νεότερη πόλη του κόσμου». Και μπορεί να πέθανε νέα, αλλά απέτυχε να αφήσει ένα όμορφο πτώμα...

Κύκλος ζωής - συλλογή ταινιών VHS

Μπορεί να μοιάζει με την μεγαλύτερη συλλογή Βιντεοταινιών, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια καλλιτεχνική δημιουργία, που παρουσιάζεται στην φετινή "Venice Biennale of Contemporary Art".
Το έργο ονομάζεται "ο κύκλος της ζωής" και εκτίθεται σε μια μικρή εκκλησία στην οδό Garibaldi. Είναι δημιουργία των Αυστραλιανών καλλιτεχνών Claire Healey και Σων Cordeiro. Οι κασέτες VHS που υπάρχουν στο έργο αυτό, αριθμούν 195.774 και περιλαμβάνουν εγγραφές συνολικής διάρκειας 66 χρόνων.
Ο "κύκλος της ζωής" δηλαδή, αντιπροσωπεύει τις ταινίες που μπορεί να δει ένας άνθρωπος, από τη γέννησή του ως τον θάνατο.

Στερεοσκοπικές φωτογραφίες του 19ου αιώνα.

Στα τέλη του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα, ο αινιγματικό φωτογράφος T. Enami (1859-1929) δημιούργησε μία σειρά από 3D stereoviews (στερεοσκοπικές) εικόνες στις οποίες απεικονίζεται η ζωή στην Ιαπωνία την περίοδο Meiji.

Μια stereoview εικόνα αποτελείται από ένα ζευγάρι σχεδόν πανομοιότυπων φωτογραφιών τραβηγμένες με μια μικρή απόκλιση, που εμφανίζονται τρισδιάστατα όταν προβάλλονται μέσω ενός στερεοσκόπιου, επειδή το κάθε μάτι βλέπει μια ελαφρώς διαφορετική εικόνα.

Αυτή η ψευδαίσθηση του βάθους μπορεί επίσης να δημιουργηθεί (εκ νέου) με κινούμενα GIFs όπως αυτά που παραθέτω παρακάτω, τα οποία δημιουργήθηκαν από τις φωτογραφίες που δημοσίευσε στο Flickr η Okinawa Soba, στην οποία σελίδα μπορείτε να δείτε όλη την συλλογή των φωτογραφιών, καθώς και πληροφορίες για την κάθε μία από αυτές.

Διαφανές δεντρόσπιτο νέας γενιάς

Ένα σπίτι που δεν μοιάζει με κανένα άλλο βρίσκεται στο Τόκιο και μεταφέρει εικόνες από το μέλλον. Η κατοικία είναι έργο μίας αρχιτεκτονικής ομάδας που ονομάζεται Sou Fujimoto και κατάφερε να δώσει μία πρωτοποριακή προοπτική στο ιαπωνικό κτίσμα. Το "House NA", όπως το βάφτισαν οι δημιουργοί του έγινε με το σκεπτικό ενός δεντρόσπιτου και την κομψή αισθητική ενός φουτουριστικού διαστημικού σταθμού.

Η κατοικία περιστοιχίζεται από διαφανείς τοίχους, ενώ στο εσωτερικό της περιλαμβάνονται πολλές σκάλες και άπειρες γωνίες και σχισμές.

Οι κατασκευαστές που ειδικεύονται στην δημιουργία αφηρημένων και κατοικούμενων χώρων με μία δόση από τον ιαπωνικό τρόπο ζωής, έκαναν αυτό το κτίριο το πιο ποθητό ακίνητο στο Τόκιο.

Κορώνα ή γράμματα .Ιδου η απάντηση.

Έχετε ρίξει ποτέ κορώνα-γράμματα με κάποιον? Το πιθανότερο είναι η απάντηση να είναι θετική. Και σίγουρα θα θεωρούσατε ότι είναι ένα δίκαιο παιχνίδι τύχης μιας και όπως όλοι γνωρίζουν οι πιθανότητες και για τις δυο όψεις του νομίσματος είναι ίδιες.
Ή μήπως δεν είναι?
Το πρώτο πράγμα που θα σας περνάει τώρα από το μυαλό είναι οι διάφορες κατασκευαστικές ατέλειες με τις οποίες αναπόφευκτα παράγονται τα κέρματα και που ίσως αλλάζουν την φυσική της κίνησης του ριξίματος προς όφελος μιας από τις δυο όψεις. Ας υποθέσουμε όμως ότι το κέρμα είναι κατασκευασμένο τέλεια μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Ας υποθέσουμε επίσης ότι το άτομο που ρίχνει το κέρμα δεν είναι κανένας ταχυδακτυλουργός, ειδικά εκπαιδευμένος στο αντικείμενο. Τι συμβαίνει σε αυτή την περίπτωση? Είναι οι πιθανότητες 50-50? Η απάντηση είναι όχι.
Το 50-50 είναι στην πραγματικότητα 51-49 ή και ακόμη χειρότερο. Το 1% απόκλιση βέβαια ίσως να μη σας φαίνεται αρκετό, αλλά σκεφτείτε ότι είναι μεγαλύτερο από αυτό με το οποίο κερδίζει το καζίνο σε παιχνίδια όπως το blackjack ή τον κουλοχέρη.
Σε μια μελέτη 31 σελίδων οι Persi Diaconis, Susan Holmes και Richard Montgomery αναλύουν την θεωρία και την πρακτική του ριξίματος των κερμάτων και βάση αυτής μπορούμε να συνοψίσουμε στα εξής γενικά συμπεράσματα:
1. Αν το κέρμα ριφθεί και το πιάσουμε στον αέρα, έχει περίπου 51% πιθανότητες να καταλήξει στην ίδια πλευρά με την οποία ξεκίνησε. (Αν δηλαδή ξεκινήσει ως κορώνα, έχει 51% πιθανότητες να καταλήξει κορώνα).
2. Αν το κέρμα ριφθεί δίνοντας του μεγάλη περιστροφή, μπορεί να έχει πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες από 50% να καταλήξει με την βαρύτερη πλευρά προς τα κάτω (μερικές τέτοιες "ριξιές" θα δείξουν γράμματα σχεδόν στο 80% των περιπτώσεων).
3. Αν το κέρμα ριφθεί με τον πρώτο τρόπο και του επιτραπεί να πέσει στο πάτωμα, αυτό πιθανώς δίνει μεγαλύτερο ποσοστό τυχαιότητας στο αποτέλεσμα.
4. Αν το κέρμα ριφθεί με τον πρώτο τρόπο και του επιτραπεί να πέσει στο πάτωμα και αυτό στριφογυρίσει (όπως συμβαίνει αρκετές φορές), τότε μπαίνει στο παιχνίδι το φαινόμενο της περιστροφής με τα αποτελέσματα που περιγράψαμε στο 2.
5. Ένα κέρμα που θα πέσει στο πάτωμα θα καταλήξει να σταθεί στο περιφερειακό χείλος τους 1 στις 6000 ρίψεις, κάνοντας το αποτέλεσμα να υπακούει σε άλλους νόμους τυχαιότητας που αναφέρονται ως flipistic singularity.
6. Οι ίδιες αρχικές συνθήκες ριξίματος παράγουν το ίδιο αποτέλεσμα.
7. Ένα δυναμικό ρίξιμο (περισσότερες περιφορές) μειώνει την απόκληση κάνοντας το ρίξιμο ποιο δίκαιο.
Τώρα βέβαια οι ποιο πρακτικοί από εσάς θα ρωτήσουν πως στο καλό να χρησιμοποιήσουν τα παραπάνω συμπεράσματα προς όφελος τους. Η απάντηση συνοψίζεται στα εξής:
1. Να είστε πάντα εσείς που θα επιλέγετε όψη. Αυτό θα σας επιτρέψει να αξιολογήσετε το ρίψιμο (βλ. συμπεράσματα 1 & 2) και να αυξήσετε τις πιθανότητες υπέρ σας.
2. Να είστε πάντα εσείς που ρίχνετε το κέρμα (αν αυτό είναι δυνατό). Αυτό θα σας προστατέψει από δεξιοτέχνες του ριψίματος (βλ. συμπέρασμα 6) και από αυτούς που τυχαία και χωρίς κανένα λόγο μερικές φορές αναστρέφουν τις παλάμες τους όταν πιάσουν το κέρμα πριν σας το δείξουν.
3. Μην επιτρέψετε ποτέ το ίδιο άτομο να κάνει την ρίψη και να επιλέξει όψη (εκτός και αν αυτός είστε εσείς φυσικά).
4. Αν το κέρμα ριφθεί χωρίς μεγάλη περιστροφή και είστε εσείς που θα επιλέξετε πλευρά, διαλέξτε πάντα την πλευρά που αρχικά έβλεπε προς τα κάτω. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με το συμπέρασμα 1 αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι όταν ρίξουν το κέρμα θα το περιστρέψουν πριν σας το δείξουν. Διαλέγετε έτσι την αντίθετη πλευρά αλλά κερδίζεται το 1% απόκλιση. Φυσικά αν ξέρετε ήδη ότι ο ρίπτης δεν το κάνει, χρησιμοποιήστε την λογική σας.
5. Αν είστε ο ρίπτης αλλά όχι αυτός που επιλέγει όψη, μερικές φορές περιστρέψτε το κέρμα όταν το πιάσετε και μερικές όχι. Αυτό σας προστατεύει από άτομα που ακολουθούν τον προηγούμενο κανόνα.
6. Αν το νόμισμα δεν ριφθεί απλά αλλά περιστραφεί έντονα, πάντα διαλέξτε την ελαφρύτερη πλευρά. Σε ένα τυπικό νόμισμα, η "κορώνα" θα είναι η βαρύτερη κάνοντας τα "γράμματα" να εμφανίζονται συχνότερα από το αναμενόμενο.
7. Σε καμιά περίπτωση μην συμφωνήσετε στο ρίξιμο αν δεν είστε εσείς αυτός που επιλέγει. Αυτό σας κάνει ευάλωτους σε μια επίθεση από άτομο που γνωρίζει καλά την τέχνη του 2ου συμπεράσματος.

Τα πραγματικά Angry Birds!

Η σειρά αυτών των όμορφων φωτογραφιών είναι του φωτογράφου Mohamed Raoof ο οποίος μας παρουσιάζει τους χαρακτήρες από το παιχνίδι Angry Birds όπως είναι στον πραγματικό κόσμο. Ο καλλιτέχνης μετατρέπει τις φωτογραφίες των πραγματικών πτηνών στην μορφή των "Angry Birds".